Soms is het eng om dingen op internet te zetten, maar ik heb tot dusver ervaren dat ik hier nog steeds anoniem ben, dus ik gok het erop. Gisteren heb ik uit betrouwbare bron vernomen dat er met man en macht gewerkt wordt om enkele van mijn collega's te ontslaan.  Ik heb een redelijk goede en open band met mijn collega's, maar mag hier natuurlijk niet over praten. Lastig, want 1 van de afspraken die ik in het begin met ze heb gemaakt, is dat ik hen (voor zover als mogelijk) overal bij zou blijven betrekken. Dat dat 'zover als mogelijk' nu al zou komen, had ik niet verwacht.
Ik sta vanuit zakelijk oogpunt 100% achter deze actie, als zal de wijze waarop ongetwijfeld weer geen schoonheidsprijs verdienen. Het is in ieder geval een spannend project waar ik nu inzit.

Ik heb lieve reacties gekregen van jullie lezers op mijn vorige blog. Dank daarvoor.
Gisteravond had ik een goed gesprek met een vriend. Ik zei dat ik voorlopig niet met mannen/liefde bezig wil zijn. Hij vond het heel raar en ook niet goed voor me. En weet je wat het is, ik denk er ook teveel over na. Alsof er 'wel mee bezig zijn of niet' mijn enige opties zijn en ik op dat moment moet handelen naar hoe ik er op dat moment over denk. Ik ga proberen het voorlopig los te laten en vooral mezelf geen verwijten te maken op momenten dat ik nog baal door de situatie met mijn ex. Dat ik vind dat die fase voorbij moet zijn, verandert niets aan mijn gevoel.
Gelukkig kwam ik erachter dat het feestje, waarover ik schreef, pas volgend weekend is. Dit weekend heb ik veel tijd voor mezelf en dat is goed. Ik ben moe en ga dan eerder doemdenken.

Nu ik in de zon op mijn balkon zit te bloggen en koffieleuten vind ik het alleen zijn prima!
En dat ik dat soms niet prima vind, moet ik ook prima vinden. Zoiets dan.
Het komt wel goed, fijn dat ik (ook) hier mijn hart kan luchten als dat nodig is! 

Op deze avond hoorde ik dat mijn ex een huis had gekocht. Ik heb er weinig over geblogd, maar er inmiddels wel vaak aan gedacht. Omdat hij heel dicht bij mij in de buurt zou komen wonen, dacht ik zelfs al na over mijn toekomstige supermarktbezoeken. Ik wil hem niet zien.
Vandaag hoorde ik dat hij al helemaal gesetteld is. Hij is nu zo'n kleine 2.5 jaar met haar samen. Ik kan het niet helpen, ik blijf vergelijken. Rond die periode kreeg ik het niet eens voor elkaar bij hem dat hij zich officieel bij mij in de flat inschreef. Achteraf handig, toen heel frustrerend.
Met haar durft hij een veel grotere stap al veel eerder aan.
Het vergelijken houdt daar niet op.

Gisteravond was ik met een leuke vent op pad. Ondanks dat het gewoon een vriendschappelijk tripje was, vroeg ik me toch af hoe het zou zijn om weer met iemand samen te zijn.
Ik heb echt een bijzonder leuke avond gehad, maar ik miste dat speciale gevoel. Het gevoel dat ik na mijn ex niet meer heb gehad. Ik weet dat ik het moet afsluiten en dat het allemaal al veel te lang duurt. Ik weet alleen niet hoe. 

En vooral, ik weet niet hoe ik mij  kan openstellen voor andere mensen. Dat ik geen relatie heb, ligt er volgens mij niet zo aan dat ik geen leuke mannen tegenkom, maar ligt gewoon aan mijn uitstraling en 'gevoel'. Ik weet niet of dat laatste een goed woord ervoor is, maar ik heb het gevoel dat ik onbewust mannen leuk vindt waar het niks mee kan worden en geen enkele man zie zitten waarmee dat wel zou kunnen.
Het gekke is dat ik me na die afspraak van gisteravond ineens meer alleen voel dan anders. Echt, ik snap er niks van. Dat mij verteld werd over mijn ex vandaag heeft dat alleen maar versterkt. 

Meanwhile zie ik wel nu al tegen een verjaardag op waar ik dit weekend heen moet en waar alleen stelletjes (zwanger en/of al met kinderen komen). Ik ben dat gevoel van alleen ervoor staan zat.

Sinds een jaar doe ik vrijwilligerswerk bij een leuk project waar ik vierkant achter sta. Ik vind het, ook in mijn vrijwilligerswerk, belangrijk om hier tijd en energie in te stoppen en verbeteringen door te voeren waar dat kan. 
Mijn projectleider is een dame die de goedheid zelve is en zich 120% inzet. Alleen, ze mist enige zakelijkheid die je in haar functie gewoon hard nodig hebt. Zij moet zelf aan budget zien te komen en verliest haar baan (zij is de enige die er niet als vrijwilliger in zit) als het project straks vanwege financiele problemen moet stoppen. En die kans zit er helaas in.

Ik ben zakelijk ingesteld. Voor sommige mensen is het project bedoeld, voor anderen helaas niet. Als je ergens geld voor vraagt (al is het maar een relatief klein bedrag), dan moet je kwaliteit leveren. En als je iets zelf niet kunt/ wilt doen, dan kijk je of je dit deel kunt delegeren.

Toen mijn projectleidster aangaf, de financien voor komend seizoen niet rond te krijgen, heb ik haar mijn hulp aangeboden. Ik heb ervaring met subsidie-aanvragen, kan schrijven (dat is mijn vak) en belangrijker: ik heb connecties die voor haar interessant zijn.  Daarbij vind ik het niet erg om te doen en zei mijn projectleidster dat ze dit deel van haar baan verschrikkelijk vond.
 Het was mijn tweede aanbod, al eerder had ik aangegeven de standaard formulieren, waar iedereen over klaagt, aan te willen passen. Gratis en voor niks. Dat mocht niet van haar, want het zijn de 'standaard documenten' (ja, dus???).  Toen ik haar vroeg om een vraag uit dat document aan me uit te leggen, bleek ze het zelf ook niet helemaal te begrijpen :S

Daar houd ik dus niet van.

Het kan erger. Ik begeleid 5 andere vrijwilligers. Exc3xa9n van hen stuurde mij een e-mail door. Haar was gevraagd mee te werken aan een experiment waarin mijn 'functie' niet meer nodig was en zou vervallen.
Ze had heel boos gereageerd en de meerwaarde van mijn begeleiding goed verwoord. Daar ben ik haar heel dankbaar voor. Maar waar gaat dit over???

Ik weet dat we moeten bezuinigen. Ik krijg een standaard vergoeding en heb al aangeboden deze af te slaan.  Geen reactie. Ik bied aan te helpen met de financien. Geen reactie.
Maar wel achter mijn rug om zulke voorstellen sturen. Echt.

Ik begin er een beetje klaar mee te zijn. Mijn vrijwilligers en het project wil ik met alle liefde blijven steunen, maar ik wil in ruil daarvoor wel een beetje respect. Ik heb me al eens afgevraagd of ze mij als bedreiging ziet, want ik kan geen enkele andere reden meer bedenken waarom ze mijn hulp niet zou willen aanvaarden.  Ik heb haar duidelijk gemaakt dat ik die tijd erin wil steken, ik dat niet zie als een belasting (dat dacht ze) en dat ik ook niet alles weet en kan, maar 2 meer weten dan 1.
Misschien vind ze mij wel irritant omdat ik dingen simpeler maak en zij moet daar wel haar baan mee 'vullen'.

Hoe dan ook, ik vind dit behoorlijk vervelend worden. Heel fijn dat ik zo gesteund wordt door mijn vrijwilliger, maar te gek voor woorden dat het nodig is.

Deze avond moest ik werken.  Ik ging samen met een collega en een  specialist op pad om e.e.a. uit te zoeken voor mijn opdracht. Heel interessant.

Halverwege de 'tour' kwam ik Kroegbaas tegen. Na deze ontmoeting had ik hem niet meer gezien of gesproken. Vandaag was hij met zijn nieuwe vriendin. Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik daarvan vindt. Het raakte me in ieder geval wel. En, het klinkt stom, ergens ben ik nog steeds blij dat iemand anders me na mijn ex ook nog weet te raken. En ik vond het leuk te zien (voor hem) dat het een normale meid was, niet het type slet wat ik had verwacht. 
Vermoedelijk is dit de laatste keer dat ik over Kroegbaas schrijf. Na vandaag is het 100% duidelijk dat het nooit iets zal worden.

Next! 

Dank voor het duimen! Het gesprek ging goed. Hij wilde weten hoe de projecten ervoor stonden, maar kwam vooral met nieuwe ideexc3xabn en inzichten zodat de inhoud van mijn documenten toch weer anders moet.
Daar zal ik aan moeten wennen: hij is nogal wispelturig en verandert nogal eens van inzicht. Over het 'incident' op mijn eerste dag hebben we niet meer gesproken.

Ik hoop dat ik de volgende keer minder nerveus ben, maar ik denk haast van niet. Omdat hij niet in te schatten is, blijft zo'n uitnodiging spannend.
Hij verwacht me over 3 weken weer…

Gisteren kreeg ik een telefoontje van de secretaresse van mijn baas: "hij wil je deze week spreken." We maakten een afspraak en ik vroeg waar de afspraak precies over zou gaan zodat ik me kon voorbereiden. Ze noemde een onderwerp wat met veel fantasie zijdelings bij mijn opdracht hoort. Ik vroeg nog "weet je dat zeker?". Ze zei: "nee". 

Morgen staat de afspraak. Ik vind het superspannend. Het zal ongetwijfeld gaan over mijn vorderingen. Ik heb de afgelopen weken veel orienterend werk verricht, maar vraag me sterk af of dat voldoende is naar zijn idee.  Na deze ervaring op mijn eerste dag heb ik niks meer van hem vernomen.

Hopelijk gaat het morgen een beetje ok. Duimen jullie voor me? 

Vanaf deze week zijn de meeste van mijn collega's met vakantie. Maandag werd er 1tje ziek en 1 andere is officieel aan het werk (zegt hij) maar heb ik geen moment op kantoor gespot. Dus, zat ik al de hele week als enige van mijn afdeling op kantoor. Normaal gesproken heerlijk! 
Maar… naast ons zit een andere club waar een nieuwe dame bijgekomen is. Nou, nieuw. Ouder dan het interieur en loopt al heel wat jaartjes mee. Voorheen altijd alleen op een kamer, nu in een kantoortuin. Ik ben de beroerdste niet en snap dat iemand moet wennen, maar…. AAAARRRRGGGHH!
Normaal vind ik de rustige periodes heerlijk: radio aan, lekker doorwerken. Nu 'mag' de radio niet aan, heeft ze last van mijn telefoontjes en kan ik geen normaal gesprek met haar voeren. Dat heeft nou niet echt een positieve werking op mijn humeur en arbeidsethos.

Daarbij heb ik deze week weer de 'vervelende' kant mogen ontmoeten van 1 van mijn directe collega's. Ik heb al eerder met hem samengewerkt en hij is een (zelfuitgeroepen) autoriteit binnen zijn vakgebied die buitengewoon goed kan manipuleren. Dat laatste geeft hij overigens ook zelf aan. Maar het klopt wel.
Anyway, wat hij zegt is zo. Inmiddels is er een tegenbeweging, want als je dingen beweert die wettelijk/bestuurlijk anders vastliggen wordt je geloofwaardigheid wel enigszins aangetast. Toen ik (kort geleden en met twijfels, u lezers weten het waarschijnlijk nog wel) aan deze opdracht begon heeft hij me zijn volledige medewerking beloofd.
Nu al (!!!) ben ik erachter gekomen dat dat niet klopt! Hij heeft allerlei stukken achtergehouden en werkt voor een landelijk instituut aan een opdracht die mijn (lokale) opdracht overbodig maakt. En daar kom je dan per ongeluk maar even achter. Mooie boel.
Helaas heb ik hem hier nog niet zelf op kunnen aanspreken, maar dat gaat volgende week wel gebeuren.

Nou, tot zover werk. Vandaag doe ik een poging tot thuis werken, maar tot nu toe heb ik me vooral vermaakt met tv kijken, nagels lakken en beetje surfen. Concentratie en motivatie zitten op nulpunt en ik laad me nu op om volgende week wel weer fit en fris aan de gang te kunnen. 

Mijn vorige blog ging over mijn zus. Gelukkig lijken de medicijnen toch enigszins aan te slaan en kan ze in ieder geval alweer enkele uren per dag achter elkaar wakker blijven en gaat ze volgende week een zeer beperkt aantal uren aan het werk. Goed gaat het nog niet, vooral het acceptatieproces is lastig. Maar haar herstel gaat op het moment even boven verwachting goed. Neemt niet weg dat ze nog een lange weg te gaan heeft met zware medicijnen.

Mijn zusje heeft sinds begin dit jaar een chronische ziekte aan haar darmen. Althans, dat is toen vastgesteld, ze had al langer klachten. Tot nu toe was het vooral lastig en vervelend. Vorige week kreeg ze haar tweede aanval van dit jaar. Vandaag is ze naar het ziekenhuis geweest en helaas: geen goed nieuws.
Bij de vorige aanval kreeg ze meteen al de sterkste medicijnen die er zijn. Nu blijkt dat die niet voldoende helpen. De alternatieven die er zijn, verzwakken haar lichaam zo erg, dat het eigenlijk geen optie is.
Dus wat nu? Dat is de vraag. Mijn zusje is de optimiste zelve, maar ook zij begint zich behoorlijk druk te maken over de toekomst. Ze heeft een tijdelijk contract en is dit jaar meer thuis dan op het werk geweest. Binnen haar branche is vanuit huis werken ook bijna niet mogelijk, dus ze heeft weinig kunnen doen.

Dit gaat haar leven heel sterk beinvloeden, heftig vind ik het.
En dat gun ik niemand toe, al helemaal niet mijn kleine zusje.

Dit weekend hoef ik nergens naartoe! Hoe fijn! Vanmorgen vriendinnen op de koffie gehad en morgen een vriendin op de lunch. En voor de rest kan/mag alles, maar hoeft niks. Relaxed!
Na de drukke weken en weekenden ben ik hier echt even aan toe.

Inmiddels zit ik al wat langer bij mijn 'nieuwe' opdracht en begint het goed te bevallen. Ik zit snel in de materie en omdat iedereen met vakantie is en het dus heel rustig is op de afdeling, kan ik lekker vooruit. De situatie zal wel weer lastiger zijn als iedereen terugkomt, dan hoor ik of ik op de goede weg ben en met verschillende belangen wordt dat een zware dobber. Maar zover is het nog niet.

Privxc3xa9 schiet ik op en neer. Ik merk dat ik nog steeds/steeds meer bevestiging zoek 'dat ik er mag zijn' van buitenaf en dat dingen mij heel erg raken. Gisteravond kwam ik een oude bekende tegen, die ik kende van mijn eerste stageplek (zo'n 14 jaar geleden). Ongeveer het eerste wat hij zei: je bent wel wat aangekomen, maar je kunt het hebben. Ik hoor alleen "je bent wel wat aangekomen", de rest niet meer. En natuurlijk is dat niet nieuw voor me, maar ik word er zo onzeker van. Zeker omdat dit vlak is na de zoveelste 'ben je zwanger?'-opmerking. Ik heb gewoon maatje 40. Volgens mij redelijk standaard. Maar ik voel me na zo'n opmerking klein & dik. Sinds enkele weken ben ik weer meer op mijn eet- en leefpatroon aan het letten, maar ik merk dat ik dit vooral voor de reacties voor anderen doe.  En omdat ik dit soort opmerkingen van anderen over mijn uiterlijk zo beu ben. 
Vorig weekend was ik op een festival, waar veel vrijgezelle mannen rondliepen en ik best wat aandacht kreeg. En dat vond ik echt fijn. Tegelijkertijd baal ik ontzettend dat ik zo op zoek ben naar dit soort aandacht en het mijn humeur zo beinvloedt. Dat ken ik eigenlijk niet zo goed van mezelf.
Ook ben ik weer wat meer bezig met mijn ex. Sinds ik weet dat hij bij mij in de buurt komt wonen, denk ik veel meer na over waar ik naartoe ga. Van de week was ik moe en lichtgeraakt en ben ik expres bij een andere supermarkt mijn boodschappen gaan doen om zeker te weten dat ik mijn ex niet zou tegenkomen. Belachelijk. Maar op dat moment trok ik dat even niet, het krijsend kind in mijn alternatieve supermarkt trouwens ook niet.

Anyway, deze week heb ik rust genomen en daar ga ik dit weekend mee door. Hopelijk zorgt dat voor wat stabiliteit. Daar heb ik grote behoefte aan.

En tegen sommige mensen zou ik willen zeggen: denk toch eens na over wat je tegen iemand zegt!   

Week 1 zit erop. Na het ontzettend zware begin, heb ik GELUKKIG! ook gemerkt dat ik van heel veel mensen wel steun krijg op mijn nieuwe plek. De situatie is nog niet goed, maar ik heb met mezelf een afspraak gemaakt: gedurende de komende 4 xc3xa1 5 weken is iedereen met vakantie. Ik ga dan al het voorbereidende schrijfwerk doen en zit half augustus met mijn nieuwe leidinggevende aan tafel om te zien hoe het gaat.
Tot die tijd ga ik het redden. Wat er daarna gebeurt, zie ik wel. Ik ben alert, ik blijf scherp en vooral: ik houd mezelf goed in de gaten. Deze week ben ik enorm over mijn grenzen gegaan en dat moet ik voorkomen.
 Vandaag heb ik 's middags thuis gewerkt, even geslapen en gezond gegeten. Dit weekend ga ik lekker even eruit en volgende week begin ik weer. Rustig aan doorwerken, dat wordt het motto voor de komende tijd.