Vandaag een gezellige borrel. Kroegbaas was er ook. Tot mijn grote verbazing hadden we geen enkel contact. Hmmm…vreemd.  Op een gegeven moment ging ik bij hem aan tafel staan, knipoogde hij naar mij… en that was it. Geen gesprek, geen gedag toen hij ging, niks.

Ondertussen was Kennis ook aangeschoven en werd t gezellig. We bleven met een klein clubje intimi naborrelen en dat leidde tot een vreemde conversatie met Kennis. Hij zei dat hij altijd in dilemma stond als hij bij mij was. De reden daarvoor is me even ontgaan en wil ik misschien ook niet weten, ik weet vooral dat hij in aangeschoten toestand altijd in is voor meer dan ik erin zie . Omdat ik het inmiddels heel goed met hem kan vinden, vind ik dat altijd lastig.

Toen ik naar huis ging, bedacht ik me in een impuls dat het een goed idee was om Kroegbaas nog te smsen. Ik stuurde hem in eerste instantie een sms om hem te herinneren aan een mail van mij waarop hij zou reageren. Ik kon het niet laten erbij te zetten dat ik het fijn vond om hem te zien en dat ik hoopte de volgende keer wel weer even te kletsen.
Nog voor ik een ontvangstbevestiging had ontvangen, kreeg ik een leuke sms terug dat hij dat ook wel wilde. Ik zat met een Big Smile in de bus. Hoezo, hem vergeten? Hij is echt veel te leuk!  

O en ergens baal ik van mezelf. Want ja, het is verstandig hem uit mijn hoofd te zetten. Een collega zei: " Okxc3xa9. Kappen en klaar. Magische vent, gevaarlijk voor je hart en je hebt er niks aan." Ze heeft gelijk. Maar toch…

Ik heb een nieuwe theorie bedacht voor mezelf: ik denk namelijk dat Kroegbaas mij ook wel ok vindt, maar dat ik zover afsta van waar hij normaal op valt, dat hij dat tegenover zichzelf en zijn omgeving voorlopig niet zal toegeven. Is dit wishful thinking?Ja, absoluut! Meer ergens denk ik dat mijn gedachten wel hout snijden…